ผันตัวเองมาเป็นไพร่ขายแรงงาน

คุณธนาธร จึงรุ่งเรืองกิจ ให้สัมภาษณ์ลงมติชนสุดสัปดาห์ ฉบับที่ 1548 ไว้น่าสนใจมากว่า

… คำว่าอำมาตย์ ไม่ใช่แค่ข้าราชการ อย่างที่หลายคนเข้าใจ แต่ผมคิดว่าถ้าจะนิยามให้ถูกว่าอำมาตย์ในภาวะปัจจุบันคือ คนที่มีอำนาจและไม่ถูกตรวจสอบ คนที่มีอำนาจ และไม่มีกลไก check and balance ทั้งๆ ที่ในสังคมประชาธิปไตย อำนาจมาพร้อมกับความรับผิดชอบเสมอ …

ซึ่งตามนิยามนี้ ผมขอแซวว่า งั้นกรรมกรแบกหาม, คนขับแท็กซี่/สามล้อ/มอเตอร์ไซค์รับจ้าง, คนขายของหาบเร่, พริตตี้, โคโยตี้, พนักงานอาบอบนวด, เชียร์แขก ฯลฯ ก็อาจนับว่าเป็นอำมาตย์ เพราะเค้าไม่ถูกตรวจสอบที่มาของรายได้ซึ่งเป็นเงินสด ในขณะที่พนักงานบริษัท เจ้าของกิจการขนาดกลางและเล็ก ก็อาจนับว่าเป็นไพร่ เพราะโดนตรวจมันทุกอย่างเลยเชียว แค่เลี้ยงข้าวลูกน้องแล้วไม่หัก ณ ที่จ่ายก็ผิดกฎหมายแล้ว 😛

ผมจึงควรเรียกตัวเองว่าเป็นไพร่ไร้สี เพราะไม่มีความจนเป็นอำนาจเหมือนอำมาตย์แดงทั้งหลาย (ถ้าอ่านแล้วงง ลองนึกว่า คนดำในหนังฮอลิวูดก็มีความเป็นคนดำเป็นอำนาจ นั่นคือ ได้เป็นประธานาธิบดี, ไม่โดนดูถูกเหยียดผิวออกนอกหน้า, ได้ออกสื่อของคนดำอย่างโดดเด่น, ทำผิดกฏหมายแล้วได้รับการอนุโลม ฯลฯ) และผมเองก็ไม่มีความรวยและเส้นสายเป็นอำนาจ เหมือนอำมาตย์เหลืองอมชมพูทั้งหลาย

ผมจึงต้องขายแรงงานอย่างตรงไปตรงมา นับเวลางานเป็นชั่วโมง หักภาษี ณ ที่จ่ายถูกต้อง และตรวจสอบได้ ใครสนใจจ้างแรงงานไพร่ไร้สีอย่างกระผมทำงานออกแบบเว็บ, งานกราฟฟิค, งาน User Interface / Usability ในฐานะงานฟรีแลนซ์ ขอเชิญที่หน้า ค่าแรงรายชั่วโมงของกระผม ได้นะครับ รับรองว่าถูกกว่าค่าแรงพนักงานอาบอบนวดซะอีก 😛 (#พื้นที่โฆษณา)

เอาแบบจริงจังหน่อย

นับจากตัดสินใจมาอยู่ปาย ผมเองก็ลดงานประจำลงไปเกือบหมด และเลือกที่จะมาตั้งสำนักด้วยตนเอง ตามแนวคิดของบันทึก วิถีแห่งเจ้าสำนัก ซึ่งผมเองก็ไม่ใช่คนมีเงินทองอะไร ดังนั้นผมจึงต้องดำเนินงานทั้งหมดไปพร้อมกัน คือ การทำงานประจำกับ TiGER iDEA และทำงานอิสระของตัวเอง (ฟรีแลนซ์) กับทำงานการกุศลของ Small Valley

เล่าถึงงานด้านการกุศลในบันทึก ก่อตั้งสำนัก Small Valley และโครงการ Small Books ไปแล้ว บันทึกนี้จึงเล่าถึงการรับงานฟรีแลนซ์ของผมแทน ควรมิควรแล้วแต่จะโปรดปราน 🙂