มังกรคู่สู้สิบทิศ

มิบังอาจเรียกตัวเองว่าคอกำลังภายใน แต่กระนั้นกระผมก็ได้อ่านนวนิยายกำลังภายในชั้นดีมาไม่น้อย อ่านมังกรหยกและเรื่องอื่นๆของกิมย้งตั้งแต่สมัยมัธยม (ติดหนักขนาดเอาไปอ่านหน้าห้องสอบ สอบเสร็จก็กลับมาอ่านต่อ) จนได้อ่านหนังสือของ อาจารย์สุวินัย หลายๆเล่ม (ในช่วงฝึกกังฟูงูๆปลาๆ) บวกกับชีวิตเริ่มเข้าสู่วิถีแห่งการ “ร่ำสุรา” เลยได้มารู้จักโกวเล้งและชีวิตพเนจร

บรรดาผู้คนในยุทธจักรก็เฉกเช่นผู้คนในสังคมอันแก่งแย่ง บางครั้งอ่านนิยายไป ตัวละครบางแบบก็ปรากฏในชีวิต บางที่เจอคนบางประเภท ก็หวนคิดถึงนวนิยายที่เพิ่งอ่าน ฯลฯ

จนล่าสุด ไม่ได้ติดตามนิยายกำลังภายในอันใด ไอ้จ๋งก็เอามังกรคู่สู้สิบทิศมาให้ และแนะนำว่า นี่เป็นนวนิยายกำลังภายในรุ่นใหม่ที่มีมิติละเอียดละออกว่าการสรรค์สร้างของกิมย้งและโกวเล้ง แม้ตัวตนของตัวละคร อาจไม่ลึกซึ้งเหมือนนิยายของกิมย้ง แม้คำรำพันในเรื่อง อาจไม่คมคายเหมือนนิยายของโกวเล้ง แต่ที่มาที่ไป ความสมจริงของท้องเรื่อง มิติของตัวละครในประวัติศาสตร์ ฉากต่อสู้และฉากสงครามอันอลังการ มันยิ่งใหญ่กว่านิยายกำลังภายในเรื่องใดๆที่เคยมีมา

จนได้มาอ่าน และก็เพิ่งจบไปในช่วงเวลาที่งานเยอะโคตร (ทำงาน 11 โมงถึงประมาณตี 1 อ่านนิยายช่วง ตี 1 ถึงตี 4 ตื่นมา 9 โมงเพื่ออ่านนิยายต่อถึง 11 โมง) อ่านแล้วติดขนาดไม่กล้าเอาหนังสือไว้ที่ออฟฟิศ ไม่งั้นมันพาลจะอ่านต่อไปเรื่อยๆ

มีตัวละครหลัก 2 ตัวเป็นเพื่อนรักกัน เริ่มชีวิตจากชนชั้นปลายแถว คนหนึ่งชื่อโค่วจง ซึ่งคิด “สร้างกิจการอันยิ่งใหญ่ รวมแผ่นดินเป็นปึกแผ่น” และอีกคนชื่อฉีจื่อหลิง ซึ่ง “ชืดชา ไม่ช่วงชิง หวังเพียงเที่ยวท่องไปทั่วแผ่นดิน” แต่เหตุการณ์ของเรื่องอยู่ในกลียุคที่แผ่นดินแตกเป็นเสียงๆ แน่นอนว่า ย่อมไม่ง่ายดายสำหรับการมีชีวิตตามที่ตนปรารถนา

ไอ้จ๋งซึ่งมีชีวิตพเนจรมาโดยตลอด อ่านเรื่องนี้แล้วก็นึกชอบโค่วจง ผู้หวังสร้างกิจการอันยิ่งใหญ่
ไอ้เม่นซึ่งกำลังสร้างบริษัทเล็กๆประทังชีวิต อ่านเรื่องนี้แล้วก็นึกชอบฉีจื่อหลิง ผู้ไม่สนใจเรื่องราวและผู้คน หวังเพียงท่องไปในแผ่นดินอันกว้างใหญ่

เออหนอ ชีวิตอาจเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่ง ยังต้องสนใจผู้คนและชื่อเสียงจอมปลอมอันใด?

บันทึกบางถ้อยคำประทับใจไว้ ช่วงอารมณ์นี้ไม่ได้ติดใจในฉากสงครามอันเยี่ยมยอด, ฉากจารกรรมอันตื่นเต้น, หรือฉากการสร้างขุมกำลังใด แต่ประทับใจในความผิดหวัง ความพ่ายแพ้ ความรัก และการเดินทาง

เล่ม 3 หน้า 159

“ในโลก ไม่มีเรื่องราวที่สมบูรณ์พร้อม”

เล่ม 3 หน้า 233

“สำหรับกับข้าพเจ้า นี่เป็นความทรงจำอันวาบหวามงดงามฉากหนึ่ง”

เล่ม 6 หน้า 499

“สักวันหนึ่งท่านจะพบว่า ชีวิต เพียงเป็นความฝันตื่นหนึ่ง ไม่ว่าบัลลังก์ฮ่องเต้หรือกิจการยิ่งใหญ่ ล้วนไม่จริงแท้แน่นอน”

เล่ม 9 หน้า 17

“ความทุกข์ของสรรพชีวิต ล้วนเกิดจากมีรัก ทะเลรักไร้ฟากฝั่ง ทะเลทุกข์ก็ไร้ขอบเขต พี่จื่อหลิงเห็นด้วยหรือไม่?”

(ภาคสมบูรณ์) เล่ม 3 หน้า 124

“เมื่อฝังร่างกับพสุธา ถือว่าพบกับความสงบ ไม่มีผู้ใดรอดพ้นจากความตาย ขึ้นอยู่กับผู้ใดไปก่อนก้าวหนึ่ง หากว่าหลังจากตายแล้วยังมีอีกโลกหนึ่ง วันหน้าพวกเรามิใช่สามารถอยู่ร่วมกันหรอกหรือ เมื่อถึงเวลาอาจพบว่า บุญคุณความแค้นเมื่อตอนมีชีวิต เพียงเป็นเรื่องน่าขบขันนัก”

(ภาคสมบูรณ์) เล่ม 4 หน้า 318

“เฟยเซวียน ท่านนับเป็นความทรงจำที่สวยงามที่สุดในชีวิตของข้าพเจ้า หากปราศจากความทรงจำนี้ ชีวิตคงมีแต่ความขาวว่างเปล่า”

(ภาคสมบูรณ์) เล่ม 5 หน้า 23

“สิ้วฟางรู้จักควบคุมเครื่องดนตรี พวกท่านรู้จักบังคับอาวุธ แต่เกรงว่าพวกเราไม่มีวันควบคุมจิตใจตัวเองได้”

(ภาคสมบูรณ์) เล่มท้ายๆ

“นอกจากดาบแล้ว ไม่มีวัตถุเรื่องราวอื่นอีก”

(ภาคสมบูรณ์) เล่ม 10 หน้า 497

“นี่เป็นโลกที่เต็มไปด้วยคนบ้าคลั่งและเบาปัญญา หากไม่มีขีดความสามารถที่เพียงพอ ท่านจะถูกลิดรอนสิทธิในการดำรงชีวิต ระหว่างประเทศต่อประเทศเป็นเช่นนี้ ระหว่างผู้คนกับผู้คนก็เป็นเช่นนี้”

ฯลฯ

ภาพปกจาก สยามโนเวลล่า