ผ่านพบไม่ผูกพัน และ โลกนี้มันช่างยีสต์

อ่านหนังสือ 2 เล่มนี้จบในเวลาใกล้ๆกัน ผ่านพบไม่ผูกพัน โดยคุณเสกสรรค์ ประเสริฐกุล และ โลกนี้มันช่างยีสต์ โดยคุณแทนไท ประเสริฐกุล

ด้วยความที่อ่านงานของคุณเสกสรรค์มาโดยตลอด เลยรู้สึกเหมือนว่าคุณแทนไทเป็นลูกไปด้วย (ลืมไปเลยว่าเป็นน้องกระผมอยู่สองปี) ก็ทำให้วินาทีที่อ่านหนังสือทั้งสองจบ ผมรู้สึกเหมือนยินดีกับเพื่อนคนหนึ่ง ที่ลูกเค้าเติบใหญ่เป็นหนุ่ม เป็นคนดี น่าสนใจ และมีอะไรในตัวเอง – แม้คุณแทนไทจะกล่าวถ่อมตนไว้ในสัมภาษณ์แห่งหนังสืออะเดย์ทำนองว่า อย่าเพิ่งตัดสิน (และคาดหวัง?) เค้าเลย เค้าเหมือนงานที่ยังสร้างไม่เสร็จ รอให้ชีวิตมันเป็นรูปร่างกว่านี้ก่อนเถิด แล้วค่อยมาประเมิน

ใช่ คุณปกป้อง จันวิทย์ ก็กล่าวไว้ในปกหลังว่า ….ไม่่ง่ายที่ใครคนหนึ่งจะสร้าง ‘ทาง’ แปลกใหม่เฉพาะตัวได้ขณะที่ต้องใช้ชีวิตอยู่ภายใต้เงาร่มไม้ใหญ่ยักษ์ถึงสองต้น และต้องแบกรับความคาดหวังอีกเป็นพะเรอเกวียน ….

แต่คุณแทนไททำได้ดี และหวังว่าจะมีกำลังใจพอที่จะดำรงชีวิตเช่นที่ปรารถนาไปได้อีกนาน

ส่วนงานเขียนของคุณเสกสรรค์ ก็สมแล้วที่คุณชัยสิริจะกล่าวว่า งานของเขาทะลุเพดานไปแล้วอย่างน้อยสามขั้น

ภาพสวย คำสวย อิ่มตา อิ่มใจ และปลุกพลังในชีวิต

แม้จะมีบางส่วนเนิบนาบไปบ้างสำหรับวัยรุ่นใจร้อนอย่างผม แต่พลิกไปแต่ละหน้า งานเขียนและภาพเหล่านั้น ก็กระตุ้นสารเดินทางในตัวให้คุกกรุ่น และชีพจรก็อยากจะลงเท้าอีกครา

”..เสน่ห์บางอย่างของการเดินทางนับว่าอยู่ตรงนี้ อยู่ที่ลักษณะคล้ายความฝันของจุดหมายปลายทางทั้งปวง ซึ่งก็เช่นเดียวกับจุดหมายปลายทางโดยทั่วไป คืออาจปรากฏจริง หรือไม่ปรากฏจริงก็ได้”

จาก … ต้นทางอยู่ที่คน ปลายทางอยู่ที่ฟ้า